31 maja 2016

Po deszczu

Po deszczu lubimy wychodzić na spacery. Gdyby nie ten fakt zakupione kalosze były by zupełnie nie przydatne. W czasie takich spacerów można bezkarnie brodzić w kałużach ale najwięcej radości daje strącanie wody z gałęzi drzew. Mnóstwo śmiechu i zabawy. Ulubionym i najlepszym momentem na tego typu spacery jest stan tuż po ulewie kiedy już nie leje ale jednak coś kropi. Wtedy można znaleźć tęczę. Dzieci już wiedzą, że gdy na zachodzie przebija słońce to tęcza będzie z drugiej strony. 


Ja wykorzystałam stan ubioru mojego małżonka i jakże mi miło, że wybrał koszulkę, którą skończyłam poprzedniego dnia aby pójść w niej do pracy i spędzić cały dzień. To komplement bo znaczy się, że nie jest zła. Koszulkę/bluzkę/t-shirt (właściwie nie znam się na męskiej garderobie, nie wiem co to...) uszyłam z dzianiny pętelkowej z wykroju z grubsza swojego. Nieco posiłkowałam się dostępnymi w szafie zakupionymi egzemplarzami suma sumarum sama się głowiłam czy tak będzie dobrze.



 A na koniec wynik mojej zabawy światłem i czasem przy pomocy aparatu. Te kropki to zatrzymane w locie krople wody. Były bardzo pokaźne i soczyste. Deszcz tak cudownie pachnie :)




25 maja 2016

Spełnienie marzeń i spodenki w związku z tym

Ostatnio na płocie mojego osiedla zawisło ogłoszenie "W dniu tralala przez pomyłkę wyrzucono skrzynkę z narzędziami. Uczciwego znalazcę i tak dalej. Przewidywana nagroda". Myślę sobie jak można wyrzucić coś tak dużego i ciężkiego przez pomyłkę? Co innego wyrzucić worek z ubrankami dziecięcymi w szczególności gdy pakuje się je do czarnego wora na śmieci i stawia przy drzwiach by nie przeszkadzały w sprzątaniu. Wtedy nosiciel śmieci tego domu łapie za wór i wiadomo. Też tego nie mogłam zrozumieć i nadal nie mogę pojąć jak znikły letnie ubrania oraz te "za duże" odłożone na przyszłość należące do moich dzieci... szczerze ciągle liczę, że otworzę szafę a one tam będą na dnie grzecznie czekały. Niestety przekopałam szafę, potem kopał małżonek no i nie ma. Pamiętam epizod w którym pozbywałam się zawartości szafy ale zdawało mi się, że te "dobre" nie poszły do PCK tudzież dzieci bliskich: bratanków, siostrzeńców itd.
W każdym bądź razie przyszło lato, zrobiło się gorąco a krótkich spodenek brak. Na szczęście nie mieszczę się w niektóre swoje ubrania. 23 tydzień ciąży to nie przelewki i mała (bo to prawdopodobnie dziewczynka) robi swoje rozpychając się we wszystkich możliwych kierunkach. W tamtej bluzce moro już na pewno nie będę chodzić ;) Chwilę podpatrywałam w necie jak to się robi, obrysowałam spodnie Antka na papierze i dalej poszło w miarę gładko. Są kieszenie, sporo miejsca w kroku z racji kroju na swobodny podbój placu zabaw i co najlepsze kosztowały mnie tylko trochę czasu i główkowania. 







Ja natomiast spełniłam swoje marzenie ale o tym następnym razem. Kończę aby nie zanudzać bo czuję, że dziś jest ten dzień kiedy mogłabym wyklikać ocean literek. Szepnę tylko, że mam coś nowego i fajnego w swoim posiadaniu. Coś co pomogło mi uszyć spodenki dla Antka ;) Pa!

19 maja 2016

Na urodziny

Jestem przekonana, że gdy Twoje dziecko jest zaproszone na urodziny zachodzisz w głowę co mogłoby się stać prezentem z tej okazji. 
Właśnie to traumatyczne zdarzenie miało miejsce w moim życiu prawie rok temu. Przeglądałam zdjęcia zrobione i zapomniane na moim telefonie gdzie w sumie z zadowoleniem odkryłam pamiątkę tamtego wydarzenia. Traumatyczne ponieważ nie jestem zbyt towarzyska. Nie umiem narzucać się w rozmowie czy chociażby znaleźć wspólny język z osobami, których tak na prawdę nie znam. Owszem mijamy się w szatni, mówimy sobie dzień dobry i na tym znajomość się kończy. W przypadku gdy idziemy na urodziny do tych ludzi gdzie docelowym gościem jest moje dziecko a ja jestem tylko niewolnikiem tej sytuacji zupełnie nie wiem co mam robić. Moją tragedię pogłębia fakt, że rodzice pozostałych, zaproszonych dzieci doskonale się znają, bądź sprawiają takie wrażenie, w związku z czym prowadzą żywą dyskusję na temat sushi, którego nota bene nie cierpię, oraz restauracji Magdy Gessler, w której nie byłam i być nie mam zamiaru. Nie umiem zaistnieć w takiej sytuacji bo przecież nie mam nic do powiedzenia na poruszony temat z resztą nie ma sensu włączać się do rozmowy, w której realnie rzecz ujmując nie biorę udziału. Moje "nie wiem, nie lubię, nie znam się" nic nie wniesie do dialogu a rozmówcy prędko zapomną i pominą fakt, że w ogóle zabrałam głos. Także nie odzywam się. Przez dwie godziny  śledzę szalone zabawy moich dzieci czujących się jak ryby w wodzie w towarzystwie innych, na koniec obsługuję wręczone kawałki tortu, zbieram co nasze, grzecznie dziękuję w imieniu dzieci za zaproszenie i żegnam się z ulgą kierując się w stronę samochodu. Oto standardowy scenariusz takich sytuacji w moim wykonaniu. Na szczęście ukrytym bohaterem ratującym moje zszargane imię przez etykietę mruka, dziwaka, milczka, zawstydzonej, bladej statystki , jest portret dziecka wręczony gdzieś mimochodem rodzicom solenizantki czy jubilatki. Początkowo nic się nie wydarza tylko zwykłe dziękuję ale za to następnego dnia rano w  szatni... zbieram laury swoich starań i poświęceń gdzie mijając się w drzwiach  otrzymuję podziękowania ,których tak na prawdę nie musiało być bo przecież wypadało dać prezent, ale skoro był to najlepszy prezent jaki dziecko i rodzice jednocześnie otrzymali to radość moja jest spora i wspomnienie pozostaje świetliste zamiast posępne.


Pozdrawiam Was gorąco i życzę pogody :)

13 maja 2016

Z uśmiechem...

Ponieważ mam dziś fatalny nastrój piszę. Nie powiem co się wydarzyło tak dołującego ale dodam tylko, że beczałam. Dobrze sobie czasem poryczeć. Oczywiście wyłącznie wtedy gdy nikt nie patrzy więc właściwie możecie mi nie wierzyć, że beczałam na prawdę. Ale beczałam. W czasie tego płaczu, gdy już poczułam się lepiej, pomyślałam sobie, że z płaczem jest jak z wymianą filtra w jakimkolwiek sprzęcie wymagającym filtracji. Dłuższy czas wytrzymuje się nawarstwiające się pokłady brudów, w szczególności gdy się jest odkurzaczem, ale przychodzi taki dzień, że się już nie daje rady i nie da się tak dalej ciągnąć. Wtedy wymienia się filtr, gdy się jest odkurzaczem na przykład, albo się płacze, gdy się jest człowiekiem. Antek kiedyś mi odpowiedział na moje hasło "chłopaki nie płaczą" gdy już nie miałam pomysłu jak go pocieszyć gdy płakał, odpowiedział "płaczą, płaczą" dlatego użyłam słowa człowiek, bo jak się okazuje nie tylko dziewuchy płaczą. 

A dziś prezentuję rzecz należącą do Antoniego. Szałowy piórnik o męskim, drapieżnym fasonie. To taka przytulanka, którą Antek śmiało może nosić do szkoły i trzymać na stoliku w czasie zajęć, choć przyznam, że mój syn jest mistrzem przemycania zabawek do szkoły. Ostatnio przemycił na prawdę sporego miśka w plecaku ;)






A! Żeby nie było. Inspiracja z rekinem złowiona w sieci :) wszystko pasuje :)

8 maja 2016

Moje grządki w owocowym sadzie

Od razu wyjaśnię, że nadal nie posiadam wymarzonego ogrodu czy choćby ogródeczka. Póki co ziemię uprawiam tylko w doniczkach i mimo, że posiadam zagon zawilców na własnym gruncie nie mam możliwości władania zielenią na tym terenie. Natura rządzi się tam sama a czas i próchnica wpuściła dziki na podwórko. Ale teraz jeszcze nie o tym. 


Na moim kuchennym parapecie posiadam kosz owocowych dobrodziejstw i zagon bazylii wysianej w lutym. Ponad to wzeszła mięta i oregano a nawet lawenda zaszczyciła mnie dziś widokiem swoich liścieni. Szczypiorek tylko jakiś osowiały a mówią, że zwykle bywa dowcipny na wiosnę: ledwo dwa nasionka wykiełkowały. W planach jeszcze majeranek i rozmaryn. W zeszłym roku miałam nawet własnego pomidorka koktajlowego. Niestety moją uprawę ograniczam do kuchennego parapetu gdyż nawet balkonu nie posiadam. Etykietki chodziły za mną długo ale ja zawsze pragmatyczna minimalistka odpowiadałam "po co? przecież wiem co mam w doniczkach". Skusiła mnie sklejkowa skrzyneczka, po zakupionych owocach i tablicowa farba, która czekała nie mało na swoją kolej.  Do tego drewniany, bieliźniany spinacz i gotowe. Nie bolało. Mam czego chciałam. 

Całość kompozycji dopełnia wydziergany szydełkiem koszyk na owoce w kolorze (chciałoby się rzec jabłko-mięta), w kolorze beżowo-miętowym. 




A tymczasem będzie sok pomarańczowy ze świeżych owoców... cud natury wyciśnięty przez cud techniki. 

Dobrej Niedzieli Wam Życzę :)

4 maja 2016

Zwierzęta leśne


Dziś, wspólnie z Esterą, właścicielką pluszowych pupili, prezentujemy przytulaki z serii zwierzęta leśne.  Pierwszy powstał lisek wzorowany na lisku z bajki "Mały Książę" jakiego mieliśmy przyjemność oglądać wspólnie w kinie na początku tego roku. Ponieważ niemy bohater, jak przystało na lisa, skradł serca moje i Esterki, postanowiłam wcielić go do grona mieszkańców dziecięcego pokoju. Jego wykrój opracowałam posiłkując się tylko zdjęciami dostępnymi w wyszukiwarce. Teraz widzę, że powinien mieć większe uszy. Lisek był już w dziesiątkach miejsc wspólnie z Esterką. Między innymi w szkole, na spacerze, był wożony rowerem a w weekend majowy przejechał razem z nami kawał Polski. O ostatniej podróży będzie osobny post bo takiej majówki jak w tym roku to ja jeszcze nie miałam. 

 
  

O powstaniu sarenki zadecydował los. Akurat przeglądałam sobie pinteresta i znalazłam fantastyczny wzór na maskotkę gdy przyszła Esterka i nie było już przebacz. Musiałam zamówić poliestrowe futro oraz silikonowe, zawiłe wnętrze. Choć cały proces od odnalezienia wzoru do obcięcia ostatniej nitki trwał dość długo to udało się zdążyć na zawilce w (uwaga) moim ogródku (osobny temat: kiedyś opowiem). Jestem ogromnie zadowolona z tego szyjątka a Estera, jak mniemam, sto razy bardziej niż ja :)




Wiadomość z ostatniej chwili: zobaczcie co właśnie przyniósł mi pan kurier! Jupi! :D


Pozostawiam Was z zapowiedzią nadchodzących wydarzeń i życzę pięknej pogody!
Pa!